Sunday, August 27, 2017

මුස්ලිම් වරුන්ගේ හජ් උත්සවය හා වන්දනාව (අග්නි අඩවියෙන්)

හජ්

ඉස්ලාමයේ ප්‍රධාන අවුරුදු උත්සව දෙකකි. පළමුවැන්න මුස්ලිම්වරු රමළාන් මාසය අවසන් කිරීමෙන් පසු සමරණ ඊදුල් ෆිත්ර් වේ. දෙවන උත්සවය සමරණු ලබන්නේ හජ් සමයේදීය. එසේත් නැත්නම් මක්කාවට වාර්ෂිකව හජ් වගකීම සදහා යන අවස්ථාවේදීය. ඊදුල් අල්හා නමින් හදුන්වන එය  රමළාන් අවසන් වී මාස දෙකක් හා දින දහයක් ගතවීමෙන් පසුව යෙදී තිබේ. හජ්හිදී විවිද අවස්ථා රැසක් ඇත. ඒවා ඉස්ලාමීය විශ්වාසයන් සංකේතවත් කිරිමටත් ඉබ්රාහීම් නබි හා ඔහුගේ පවුල කල කැපකිරීම් සිහි කිරීමටත් යෙදී තිබේ. මිලියන දෙකකට අධික මුස්ලිම්වරු ප්‍රමාණයක් වාර්ෂිකව හජ් වගකීම සිදු කරද්දි බිලියන 2 කට ආසන්න මුස්ලිම් ප්‍රජාව හජ් වන්දනාවට සමගාමීව ඊදුල් අල්හා උත්සවය සමරති.
දේව අණට අවනත වෙමින් දරුවාව කැප කිරීමට ඉදිරිපත්වු ඉබ්රාහීම් නබි තුමාගේ කැපකිරිම ඇතුළු ඔහුගේ පවුල මක්කාවේ කළ කැපකිරීම් සිහිපත් කිරීම වශයෙන් මුස්ලිම්වරයෙකු ජිවිත කාළයේ එක් වතාවක් හෝ ශුද්ධ වූ මක්කා භූමියට වන්දනා ගමන් යයි.

Tuesday, August 1, 2017

ආදරණීය දෙමව්පියන් (අග්නි අඩවියෙන් )

බඩගිනි වෙලා මා ගිය කළ පුතුගේ ගෙට
මැනලා දුන්නා වී ටිකක් මල්ල කට
ගන්දෝ නොගන්දෝ කියලා සිතුණි මට
මැනල ද පුතේ කිරි දුන්නේ මා නුඹට

මේ කවිය අසන විට හැමෝටම තම සිහියට නැගෙන්නේ තමාගේ දුක් ගැහැට දරා ගැනීමට නොහැකිව අසරණ වු මවක් තමන්ගේ පුතනුවන් හමුවීමට ගිය අවස්ථාවේ, තම පුතා විසින් වී ටිකක් මල්ලකට දමා මවට ලබා දුන් ඉතාමත් දුක්බර සිදුවීම යි.

ඈත අතීතයේම තම දෙමව්පියන්ව ආදරයෙන් බලා ගැනීමට නොහැකි වූ අය සිටියේ නම්, තාක්ෂණයෙන් උසස් තත්ත්වයක් උසුලමින් කාර්යය බහුල සමාජයක සිටින වත්මන් පරපුර කුමක් කරයි ද? ඉස්සර නම් සැමියා රැකියාට ගොස් පැමිණෙන තුරු බිරිද ගෙදර වැඩ කරලා, තමාගේ හා තමාගේ සැමියාගේ දෙමව්පියන්ට උදව් උපකාර කර දෙමින්, ඉතා අලංකාරව තම කාලය ගත ක‍ළ සමාජක් අපට දකින්ට ලැබුණි.
නමුත් වත්මනයේ ඇති වී ඇත්තේ ඉතාමත් දුක්බර සිදුවීමකි. සැමියා හා බිරිද රැකියාවට යන අතර ගෙදර සිටින දෙමව්පියන්ගේ කාර්යය වනුයේ තම දුවගේ පුතාගේ දරුවන් ව රැක බලා ගැනීම ය. නමුත් එම දරුවන් ද වැඩිවියට පත් වූ පසු මෙම දෙමවිපියන්ගේ ඉතිරි කාලය ගෙවීමට සිදු වන්නේ මහලු මඩම්වලය. නමුත් මෙයට හාත් පසින් වෙනස්ව කෙතරම් කාර්යය බහුල වුවත් තම දෙමව්පියන්ව නිසි ආකාරයෙන් බලා ගන්නා පිනවතුන් ද අද කාලයේ දෑකීමට හැක.
එනමුත් ලංකාවේ අධික වශයෙන් වැඩිහිටි නිවාසයන් සෑදීමට හේතුව කුමක් ද? සාදාචාර සම්පන්න අපගේ මේ මාතෘ භූමීයේ දෙමව්පියන් රැක බලා ගැනීමට දරුවන්ගේ හිගයක් ඇති වන්නේ කෙසේ ද? වත්මනයේ අපේ රටේ තත්ත්වය කුමක් ද?
අපි හැමෝම එක් කරුණක් දෙස හොදින් අවධානය කළ යුත්තන් වන්නෙමු. එනම් අපගේ කුඩා කාලයේ අපට කිසිම දෙයකින් අඩුවක් නොකර, අපගේ ජීවිතය වෙනුවෙන් තමන්ගේ මුළු ජීවිතයම පිදු අප‍ගේ දෙමව්පියන්ට අප කළ යුත්තේ කුමක් ද? ඒ මහත් වූ උපකාරයට අපගේ දෙමව්පියන්ට අප විසින් කළ හැක්කේ කුමක් ද?
හැමෝම කියනවා මව්වරුන් තම ලේ කිරි කරලා අපට පෙව්වේ, පියවරුන් තම ලේ දහඩිය කරලා අපව හැදුවේ කියලා නමුත් එය කීයා පෑමෙන් කිසිම ඵලක් නොමැත. අපගේ දෙමව්පියන්ගේ උදාර සේවයට අප ඔවුන්ට කෙතරම් සේවයක් කළත් එය ඔවුන් අප හට කළ දේවල් වලට කිසිදා සමාන නොවේ. සෑම දහමකය කියා පාන විශේෂ වූ දෙයක් නම් දෙමව්පියන්ට සැලකීම ය. එය කෙතරම් වටිනවා ද යන්න මෙමගින් අපිට මනාවට පැහැදිලි වන කරුණ කි.
වත්මනයේ දෙමව්පියන් යනු වුවමනාවකට උපයෝගි කර ගන්නා භාණ්ඩයක් බවට පත් වෙමින් පවතින්නේ ය. එය කිසිසේත්ම සමාජයට උචිත දෙයක් නොවන්නේය. අප මීට පෙර සිදු වූ දේවල් ගැන කතා කිරීමෙන් ඵලක් නැත. නමුත් මීට පෙර සිදු වූ දේවල් වලින් අපට ඉගෙන ගැනීමට කරුණු කාරණා රාශියක් ඇත. ඒවා පිළිබද මනා අවබෝධයක් ලබා ගෙන අපගෙන් පසු පැමිණෙන පරපුර දෙමවිපියන්ට සලකන්නේ කෙසේ ද යන කරුණ අපගේ දෙමව්පියන්ට අප සළකන අයුරින් ඔවුන් ඉගෙන ගත යුතු යි, මම සිතන්නෙමි.